کرم گوش چیست؟
آزمایشگاه رادین: تصور کنید که درحال مطالعه هستید و تلاش دارید تا کاملا برروی آن متمرکز باشید. اتاق کاملا ساکت است اما با وجود تمام تلاشتان برای تمرکز، قطعه کوتاهی از یک آهنگ مثل مدام در سر شما می چرخد. نام علمی این پدیده «کرم گوش» است.
به گزارش آزمایشگاه رادین به نقل از خبر آنلاین، نتایج یک مطالعه در فنلاند نشان داد که بالاتر از ۹۰% افراد گزارش داده اند که حداقل به شکل هفتگی پدیده کرم گوش را تجربه می کنند و حدود ۶۰% هم به شکل روزانه با آن مواجه می شوند.
ولی حال این سؤال مطرح می شود که چرا مغز شما اصرار دارد که دقیقاً وقتی اهتمام دارید تا ذهنتان را پاک کرده و بر روی چیز خاصی تمرکز کنید و یا حتی در زمان های تصادفی در طول روز، تکه هایی از آهنگ های خاصی را به شما تحمیل کند؟ افراد دچار اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) چه طور تحت تأثیر قرار این مساله قرار می گیرند؟
چطور یک آهنگ تبدیل به کرم گوش می شود؟
وقتی یک آهنگ را بتازگی و یا زیاد شنیده باشید، احتمال این که آن آهنگ برایتان به کرم گوش تبدیل گردد بیشتر است. در مطالعه انجام شده در سال ۲۰۱۵، یک آهنگ ناشناخته برای شرکت کنندگان دو یا شش بار پخش گردید و سپس در زمان های تصادفی طی سه روز بعد با آنها تماس گرفته شد تا از آنها پرسیده شود که آیا آن آهنگ در ذهنشان گیر کرده و تکرار شده یا نه.
حدود یک سوم شرکت کنندگان در لحظه تماس اعلام نمودند که گرفتار کرم گوش شده اند. طبق اعلام پژوهشگران اگر شرکت کنندگان آهنگ را شش بار شنیده باشند، کرم گوشِ در ارتباط با آن آهنگ شایع تر بوده و بیشترین میزان وقوع آن در روزِ پس از شنیدن آهنگ بوده است.
در مغز ما چه می گذرد؟
تحقیقات نشان می دهند که عملکرد مغز در هنگام گوش دادن به موسیقی و زمانیکه افراد "تصویرسازی موسیقایی" (مثل کرم گوش) را تجربه می کنند، به طورکلی مشابه است. کلمه تصویرسازی در اینجا به ماهیت خیالی کرم گوش اشاره دارد؛ یعنی این صدایی نیست که ما از محیط بیرون بشنویم، بلکه در درون ذهن ماست.
اما به نظر می آید بخشی از مغز به نام "قشر ارتباطی شنوایی" که وظایف پیچیده تر مغزی در ارتباط با گوش دادن به موسیقی را انجام می دهد در تصویرسازی موسیقایی نقش پررنگ تری نسبت به "قشر شنوایی اولیه" که وظایف پایه را بر عهده دارد ایفا می کند.
یافته جالب دیگر در ارتباط با افراد دچار "آمیوزی مادرزادی" است؛ وضعیتی که سبب می شود آنها موسیقی را به اندازه دیگران به صورت مؤثر نشنوند. این امکان دارد به این معنا باشد که آنها در تشخیص خارج بودن نت ها مهارت ندارند و در به خاطر سپردن ملودی هایی که تازه شنیده اند، گرفتار مشکل می شوند.
محققان دریافتند که گرچه مغز این افراد امکان دارد در تحلیل موسیقی آن چنان قوی نباشد، اما آنها همچنان کرم گوش را تجربه می کنند، هرچند با فرکانس کمتر.
چگونه کرم گوش ناخواسته را حذف کنیم؟
طبق یافته پژوهشگران بریتانیایی، جویدن آدامس امکان دارد چاره ای برای خلاص شدن از شر کرم های گوش ناخواسته و تکرار ناخواسته آهنگ در ذهن شما باشد. هرچند که این راهکار واقعا عجیب به نظر می آید. البته اگر بدانیم که کرم های گوش در حافظه کاری ما درحال چرخش هستند، این مساله منطقی به نظر می رسد؛ حافظه ما تا حدودی در "صدای درونی" ما که شامل استفاده از گلو برای "واگویه کردن"است، نگه داشته می شود.
به همین خاطر اگر عضلات گلو را با جویدن آدامس درگیر کنید، این کار امکان دارد چرخه کرم گوش را به نحوی مختل کند که به اتمام برسد. اگر کرم گوش و تکرار ناخواسته آهنگی شما را آزار می دهد، امتحان کردن این راهکار ضرر ندارد.
راهکار دیگر اینست که اهتمام کنید به آهنگ دیگری گوش بدهید؛ چونکه افراد به طور معمول هنگام گوش دادن به موسیقی های دیگر، کرم گوش را تجربه نمی کنند. این کار امکان دارد در آن لحظه، برای بیرون کردن آن آهنگ از سرتان مفید باشد، اما شاید بعداً گرفتار کرم گوشِ همان آهنگ جدید شوید.
درنهایت شواهد کمی وجود دارد که نشان دهد گوش دادن به کل آهنگ، کرم گوش را از بین می برد. مطالعات نشان می دهد که گوش دادن به آهنگ، احتمال گیر کردن مجدد آن در ذهن شما را افزایش خواهد داد.
در «چرا گاهی روی یک آهنگ قفلی می زنیم؟» بیشتر درباره ی این پدیده بخوانید.
به طور خلاصه ولی حال این سؤال مطرح می شود که چرا مغز شما اصرار دارد که دقیقاً وقتی اهتمام دارید تا ذهنتان را پاک کرده و بر روی چیز خاصی تمرکز کنید و یا حتی در زمان های تصادفی در طول روز، تکه هایی از آهنگ های خاصی را به شما تحمیل کند؟ اما بنظر می رسد بخشی از مغز به نام قشر ارتباطی شنوایی که وظایف پیچیده تر مغزی در رابطه با گوش دادن به موسیقی را انجام می دهد در تصویرسازی موسیقایی نقش پررنگ تری نسبت به قشر شنوایی اولیه که وظایف پایه را بر عهده دارد ایفا می کند. البته اگر بدانیم که کرم های گوش در حافظه کاری ما در حال چرخش هستند، این مسئله منطقی به نظر می رسد؛ حافظه ما تا حدودی در صدای درونی ما که شامل استفاده از گلو برای واگویه کردناست، نگه داشته می شود.
منبع: آزمایشگاه رادین
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب