چرا کسی دوران اولیه زندگی خودرا به یاد نمی آورد؟ آزمایشگاه رادین: پدیده «فراموشی کودکی» که مانع به یادآوردن سالهای ابتدایی زندگی می شود، سال هاست ذهن دانشمندان را به خود مشغول کرده و الان تحقیقات جدید ابعاد پیچیده تری از نقش رشد مغز و سیستم ایمنی در این فرآیند را آشکار کرده است. به گزارش آزمایشگاه رادین به نقل از خبر آنلاین، به نقل از فرارو، اگر از شما بخواهند به اولین خاطره ای که در ذهن دارید فکر کنید، احتمالا تصویری از شمع های روی کیک تولد یا بوی عطر مادرتان در ذهنتان زنده می شود. اما به احتمال زیاد، در زمان وقوع آن خاطره حداقل دو یا سه سال سن داشته اید. کمتر کسی می تواند رویدادهای قبل از سه سالگی را به صورت واضح به یاد بیاورد. این در شرایطی است که کودکان خردسال بشدت نسبت به محیط اطراف خود هوشیارند؛ کافی است به یک نوپا نگاه کنید که با اشتیاق اسباب بازی اش را در دهان می گذارد یا با هیجان به آتش بازی واکنش نشان میدهد. آنها دنیا را با تمام وجود تجربه می کنند و حتی اتفاقات اخیر را به یاد می سپارند اما روزی می رسد که دیگر آن خاطرات در دسترس نیستند. میان ما و اولین تجربه های زندگی مان، مانعی اسرارآمیز وجود دارد؛ پدیده ای که در علم با عنوان «فراموشی کودکی» یا «فراموشی نوزادی» شناخته می شود. جالب آن که این پدیده فقط مختص انسان نیست. آزمایش ها نشان داده اند که موش ها هم الگوی مشابهی از فراموشی را تجربه می کنند. موش هایی که در سنین بسیار پایین یاد می گیرند چطور از یک هزارتو بیرون بروند، در بزرگسالی آن مهارت را فراموش می کنند. حتی موش هایی که در کودکی شرطی شده اند از یک اتاقک خاص بترسند، بعد از بلوغ دیگر آن مکان را تشخیص نمی دهند. برای سال ها این گونه تصور می شد که خاطرات دوران اولیه زندگی به آسانی پاک می شوند. اما پژوهش های جدید تصویر پیچیده تری عرضه می کند. برخی مطالعات بر روی موش ها نشان میدهد که خاطرات اولیه ممکنست همچنان در مغز باقی بمانند، اما دسترسی به آنها دشوار شود. در آزمایشگاهی به سرپرستی پل فرانکلند، دانشمند ارشد بیمارستان کودکان بیمار در تورنتو، محققان سلول های مغزی ای را که هنگام یادگیری ترس از یک اتاقک خاص فعال شده بودند، در موش های جوان «برچسب گذاری» کردند. سه ماه بعد، زمانی که موش ها بالغ شده و ظاهراً ترس خویش را فراموش کرده بودند، دانشمندان همان سلول ها را باردیگر فعال کردند و به صورت ناگهانی، رفتار ترس آلود برگشت. این یافته نشان میدهد که خاطره نابود نشده، بلکه از دسترس حافظه عادی خارج شده است. به بیان دیگر، شاید مغز در فرآیند رشد خود، خاطرات اولیه را در اتاق هایی قفل شده نگه می دارد؛ اتاق هایی که کلیدشان گم شده است. شواهد دیگر هم این فرضیه را تقویت می کند. بعنوان مثال، حیواناتی مانند خوکچه هندی که بعد از تولد، نورون های کمتری به مغزشان افزوده می شود، نشانه های کمتری از این نوع فراموشی نشان می دهند. این مساله به نقش رشد مغزی، بخصوص تولید نورون های جدید در فرآیند فراموشی اشاره دارد. پژوهش های لابراتوار توماس رایان، عصب شناس کالج ترینیتی دوبلین، بُعد جدیدی به این مساله افزوده است. او و همکارانش دریافتند برخی موش ها کمتر گرفتار فراموشی می شوند؛ بخصوص موش های نری که در دوران بارداری، سیستم ایمنی مادرشان فعال گردیده است. این موش ها در مقایسه با خواهرانشان یا موش های کنترل، الگوی متفاوتی از فراموشی نشان می دهند. همینطور گروه رایان نقش «میکروگلیا» یا همان سلول های ایمنی مغز را در این پدیده برجسته کرده اند. زمانی که فعالیت میکروگلیا در یک بازه حساس رشد کاهش داده شد، موش ها راهکار هزارتویی را که در کودکی آموخته بودند، در بزرگسالی فراموش نکردند. این یافته احتمال دخالت سیستم ایمنی در فراموشی نوزادی را تقویت می کند. بررسی مغز نوزادان و کودکان بسیار خردسال چالش های فنی زیادی دارد. بعنوان مثال، ثابت نگه داشتن یک کودک خردسال در دستگاه تصویربرداری مغزی کار آسانی نیست. در عین حال، نیک ترک-براون، عصب شناس دانشگاه ییل، و همکارانش موفق شده اند مغز تعداد قابل توجهی کودک کم سن را بررسی نمایند. نتایج آنها نشان میدهد کودکان حتی در یک سالگی هم می توانند خاطراتی شبیه به «حافظه رویدادی»، همان نوع حافظه ای که بزرگسالان برای به یاد آوردن وقایع گذشته به کار می برند، تشکیل دهند. این نتایج از آن حکایت می کند که انسان ها در سالهای نخست زندگی خاطره می سازند، اما بعدها به دلایلی قادر به بازیابی آنها نیستند. این موضوع پرسشی آشنا را به ذهن والدین می آورد: اگر کودک دو ساله ام بعدها این سفر یا جشن را به یاد نخواهد آورد، آیا اصلاً ارزشش را دارد؟ ترک-براون می گوید این پرسش را بارها شنیده است. بگفته او، صحبت کردن مکرر درباره ی یک رویداد یا نشان دادن عکس ها می تواند به تثبیت آن کمک نماید، اما خاطره ای که کودک تجربه کرده و هیچگاه باردیگر درباره ی آن فکر نکرده یا صحبت نشده است، احتمالا بتدریج محو خواهد شد. برای تعیین دقیق تر زمان ایجاد و از بین رفتن خاطرات، سارا پاور از مؤسسه ماکس پلانک برای رشد انسانی، اتاقی رسانه ای طراحی نموده است که در آن کودکان تجربه هایی کاملا منحصربه فرد دارند. تجربه هایی که در دنیای بیرون مشابهی ندارند. هدف اینست که اگر کودکان بعداً آن رویدادها را به یاد آوردند، مشخص باشد که منشا آن صرفا همان لابراتوار بوده است. تابحال حدود ۴۰۰ کودک ۱۸ تا ۲۴ ماهه در این پروژه شرکت کرده اند و محققان قصد دارند آنها را در سالهای آینده هم پیگیری کنند. هرچند این پروژه هنوز در مراحل ابتدایی است، داده های اولیه نشان میدهد توانایی کودکان برای رمزگذاری و حفظ خاطراتی شبیه حافظه رویدادی بسیار بالاتر از حد انتظار است. در آزمایشی دیگر، والدین از رویدادهایی فیلم برداری کردند که از دیدگاه خود کودک ثبت شده بود. سپس محققان این ویدیوها را در جلسات مختلف طی دو سال برای کودکان پخش کردند و همزمان فعالیت مغزی آنها را ثبت کردند. هدف اینست که مشخص شود چه زمانی مغز کودک هنگام دیدن تصاویر تجربه شخصی اش واکنش یادآورانه نشان میدهد و این واکنش دقیقا چه زمانی ناپدید می شود. این پرسش همچنان بی پاسخ است که چرا مغز انسان و دیگر پستانداران، سالهای نخست زندگی را به ظاهر فراموش می کند. آیا این یک «کلید زیستی» است که به صورت فعال خاطرات اولیه را خاموش می کند؟ یا پیامد جانبی دوره ای از یادگیری شدید و رشد سریع مغز است؟ برخی محققان گمان می کنند شاید ارزش حقیقی خاطرات اولیه در جزئیات آنها نباشد، بلکه در ساختن یک پایگاه داده ذهنی از نحوه کارکرد جهان باشد. نوزادان حتی در اولین روزهای زندگی توانایی قابل ملاحظه ای در تشخیص الگوها و جمع آوری اطلاعات آماری از محیط دارند. آنها بتدریج تصویری پایدار از جهان می سازند که به تصمیم گیری و سازگاری با محیط کمک می نماید. از این منظر، شاید جزئیات رویدادها چندان اهمیت نداشته باشد. حتی اگر آن خاطرات را آگاهانه به یاد نیاوریم، اثرشان ممکنست در ساختار ذهنی و شیوه تعامل ما با جهان باقیمانده باشد. بنابراین، گرچه دیوار فراموشی میان ما و سالهای نخست زندگی مان همچنان پابرجا می باشد، پژوهش های جدید نشان میدهد این خاطرات شاید هیچگاه کاملا از بین نرفته باشند. آنها ممکنست در لایه هایی عمیق تر از ذهن ما باقیمانده و بی آنکه بدانیم، همچنان بر رفتار و ادراک مان اثر بگذارند. 5858 منبع: آزمایشگاه رادین 5.0 / 5 30 1405/02/10 20:32:54 تگهای خبر: بیمارستان , دسترسی , دستگاه , سیستم X این مطلب را می پسندید؟ (1) (0) تازه ترین مطالب مرتبط تشخیص سرطان با دقت 95 درصدی دستگاه قابل حمل دانشمندان چین فقط به یک قطره خون نیاز دارد انجام یک آزمایش ساده برای اطمینان از ضریب هوشی کودک تیم فنی وزارت بهداشت این هفته به حمیدیه و کارون اعزام می شود بیمارستان کمالشهر تکمیل شد نظرات بینندگان در مورد این مطلب لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید = ۱ بعلاوه ۲ ارسال نظر