داشتن دوست خیالی در کودکی با احساس حضور فردی نامرئی در بزرگسالی ارتباط دارد آزمایشگاه رادین: پژوهشی جدید نشان میدهد بزرگسالانی که در کودکی دوست خیالی داشته اند، بیشتر از دیگران احساس می کنند فردی نامرئی در نزدیکی آنها حضور دارد. محققان احتمال می دهند هر دو تجربه با نحوه پردازش اطلاعات مربوط به بدن و فضای اطراف آن در مغز ارتباط داشته باشند. به گزارش آزمایشگاه رادین به نقل از خبر آنلاین و برپایه گزارش زومیت، به گزارش ساینس آلرت، محققان دانشگاه اقتصاد ازمیر ترکیه با بررسی ۱۸۵ بزرگسال دریافتند اشخاصی که در کودکی دوست خیالی داشته اند، در بزرگسالی بیشتر تجربه «احساس حضور» را گزارش می کنند؛ حالتی که فرد بدون دیدن یا شنیدن نشانه ای مشخص، تصور می کند شخص دیگری در نزدیکی او قرار دارد. در این مطالعه، ۴۵ نفر از شرکت کنندگان به یاد داشتند که در کودکی دوست خیالی داشته اند. هیچ یک از افراد شرکت کننده سابقه تشخیص اختلال روان پزشکی یا بیماری عصبی را گزارش نکرده بودند. محققان با استفاده از پرسش نامه، میزان تجربه احساس حضور را در یک ماه گذشته سنجیدند. میانگین امتیاز اشخاصی که در کودکی دوست خیالی داشتند، ۲۵.۵۱ بود؛ درحالی که این رقم در بین سایر شرکت کنندگان به ۲۰.۰۷ می رسید. این تفاوت نشان داده است تجربه احساس حضور در گروه نخست بیشتر گزارش شده است؛ هرچند به تنهایی رابطه علت و معلولی میان این دو پدیده را اثبات نمی کند. ارتباط دوست خیالی با فضای اطراف بدن یکی از یافته های جالب پژوهش به محل قرارگیری دوستان خیالی در خاطرات شرکت کنندگان مربوط می شد. بیشتر افراد به یاد می آوردند که دوست خیالی شان رو به رو یا در کنار آنها قرار داشته است. از میان ۱۱۴ تخمین ثبت شده در رابطه با فاصله این دوستان خیالی، در ۷۶ مورد فاصله کمتر از ۷۰ سانتی متر بود. این محدوده با مفهومی در علوم اعصاب به نام «فضای پیرافردی» ارتباط دارد؛ فضایی نزدیک به بدن که مغز هنگام حرکت، دست درازکردن و تعامل با محیط آنرا پردازش می کند. محققان احتمال می دهند مغز هنگام تصور دوست خیالی، برای او جایگاهی در این فضای نزدیک به بدن تعریف کند. بر این اساس، دوست خیالی امکان دارد در ذهن کودک فقط یک شخصیت داستانی نباشد، بلکه در موقعیتی مشخص از فضای اطراف بدن بازنمایی شود. چرا گاهی احساس می نماییم کسی پشت سرمان ایستاده است؟ پژوهش های قبلی نشان داده اند که احساس حضور فردی نامرئی امکان دارد با نحوه پردازش سیگنال های حسی و حرکتی در مغز ارتباط داشته باشد. در یکی از آزمایش های پیشین، شرکت کنندگان دست های خویش را حرکت می دادند و همزمان رباتی پشت آنها را لمس می کرد. محققان با تشکیل تأخیر میان حرکت دست و لمس پشت بدن، نوعی ناهماهنگی حسی ایجاد کردند. در این شرایط، برخی افراد احساس کردند شخص دیگری پشت سرشان حضور دارد. توضیح احتمالی اینست که مغز در رویارویی با ناهماهنگی میان حرکت بدن و بازخورد حسی، امکان دارد منشاء برخی احساسات را به عاملی بیرونی نسبت دهد. پژوهش جدید احتمال می دهد تجربه داشتن دوست خیالی در کودکی و احساس حضور فردی نامرئی در بزرگسالی، با سازوکارهای مشترکی در پردازش موقعیت بدن و فضای اطراف آن ارتباط داشته باشند. با این وجود، این توضیح هنوز در حد فرضیه است و مطالعه جدید آنرا مستقیماً آزمایش نکرده است. آیا دوست خیالی کودکی بر تجربه های بزرگسالی تاثیر می گذارد؟ محققان تاکید می کنند که یافته ها به معنای اثبات تاثیر مستقیم داشتن دوست خیالی بر تجربه احساس حضور در بزرگسالی نیست. یکی از محدودیت های اصلی مطالعه، اتکا به خاطرات شرکت کنندگان از دوران کودکی است. محققان افراد را از کودکی تا بزرگسالی به شکل پیوسته دنبال نکرده اند؛ ازاین رو معلوم نیست این دو تجربه رابطه علت و معلولی دارند یا از خاصیت های مشترک ذهنی ناشی می شوند. همین طور بیشتر شرکت کنندگان زن بودند و همه آنها بوسیله یک دانشگاه جذب شده بودند. آگاهی شرکت کنندگان از موضوع پژوهش نیز امکان دارد بر پاسخ های آنها تاثیر گذاشته باشد. به همین دلیل، محققان باور دارند برای روشن شدن ارتباط احتمالی این دو تجربه، مطالعاتی ضروری است که خردسالان را در طول رشد تا بزرگسالی دنبال کنند. نتایج این تحقیق در نشریه علمی «Consciousness and Cognition» انتشار یافته است. منبع: radinlab.ir 5.0 / 5 3 1405/08/18 10:24:59 تگهای خبر: بیماری , پزشک , پزشکی X این مطلب را می پسندید؟ (1) (0) تازه ترین مطالب مرتبط اولین پیوند نخاع انسان در روسیه انجام شد موفقیت عمل هنوز تأیید نشده است چرا زنان بیشتر از مردان گرفتار میگرن می شوند محققان مسیر جدیدی برای تخلیه مایعات از پشت چشم شناسایی نمودند باکتری های بزرگی که با چشم دیده می شوند نظرات بینندگان در مورد این مطلب لطفا شما هم در مورد این مطلب نظر دهید = ۲ بعلاوه ۳ ارسال نظر