چرا نوشیدن قهوه تلخ را دوست داریم؟

چرا نوشیدن قهوه تلخ را دوست داریم؟

به گزارش آزمایشگاه رادین، دانشمندان مسیری ارتباطی میان روده و مغز شناسایی کرده اند که به توضیح چگونگی تشکیل علاقه به طعم غذاها کمک می نماید. این مسیر نشان داده است مغز فقط با چشیدن غذا در رابطه با آن تصمیم نمی گیرد، بلکه بعد از ورود مواد مغذی به روده هم سیگنال هایی دریافت می کند که می توانند ترجیحات غذایی ما را تغییر دهند.


به گزارش آزمایشگاه رادین به نقل از خبر آنلاین، خیلی از افراد در اولین تجربه نوشیدن قهوه تلخ، طعم آنرا ناخوشایند می دانند، اما امکان دارد بعد از مدتی به نوشیدن آن عادت کنند و حتی از آن لذت ببرند. این تغییر سلیقه فقط به عادت کردن زبان به طعم تلخ مربوط نیست. پژوهش جدیدی از دانشگاه کالیفرنیا در سان فرانسیسکو نشان داده است ارتباط میان دستگاه گوارش و مغز هم در یادگیری علاقه به غذاها نقش دارد.
پژوهشگران در این مطالعه مسیری از پیامرسان عصبی دوپامین را شناسایی کرده اند که اطلاعات در ارتباط با مواد مغذی را از دستگاه گوارش به قسمتهایی از مغز منتقل می کند. دوپامین ماده ای شیمیایی است که در انگیزه، پاداش و یادگیری نقش دارد. دانشمندان قبل تر بیشتر روی سیگنال های سریع دوپامین تمرکز کرده بودند، اما این تحقیق نوعی پاسخ آهسته تر را بررسی می کند که بعد از ورود غذا به دستگاه گوارش شکل می گیرد و می تواند چند دقیقه ادامه داشته باشد.
روده چه طور به مغز می گوید چه غذایی را دوست داشته باشیم؟ جهت بررسی این ارتباط، محققان مواد غذایی مختلف، همچون محلول قندی و مایعی شبیه میلک شیک، را مستقیماً وارد معده موش ها کردند. به این ترتیب، آنها توانستند اثر مواد مغذی را از تجربه چشیدن غذا جدا کنند.
نتایج نشان داد ورود مواد مغذی به دستگاه گوارش موجب افزایش طولانی مدت فعالیت دوپامین در بخشی از مغز به نام آمیگدال قاعده ای جانبی قدامی می شود. این ناحیه در پردازش احساسات و یادگیری ارتباط میان تجربه ها و دستاوردهای آنها نقش دارد.
در مرحله بعد، پژوهشگران مسیر ارتباطی شناسایی شده را در موش ها مختل کردند. حیوانات همچنان بطور طبیعی غذا می خوردند، اما دیگر نمی توانستند یاد بگیرند که یک طعم جدید با دریافت کالری ارتباط دارد.
در آزمایش دیگری، محققان فعالیت رشته های عصبی دوپامین را بعد از چشیدن یک طعم بدون کالری بطور مصنوعی بالا بردند. موش ها بنابراین به آن طعم علاقه مند شدند، با این که غذای موردنظر هیچ ارزش تغذیه ای نداشت.
این نتایج نشان داده است دوپامین می تواند به مغز کمک نماید تا طعم غذا را با دستاوردهای تغذیه ای آن مرتبط کند و کم کم ترجیحات غذایی را شکل دهد.
شواهدی از همین ارتباط در مغز انسان محققان جهت بررسی این که آیا چنین سازوکاری در انسان هم وجود دارد، داده های دو مطالعه تصویربرداری مغزی را باردیگر تحلیل کردند.
در مطالعه نخست، داده های تصویربرداری PET در ارتباط با ۱۳ مرد بررسی گردید. نتایج نشان داد ورود مواد مغذی به دستگاه گوارش با آزاد شدن دوپامین در همان ناحیه مغزی ارتباط دارد. در مطالعه دوم هم فعالیت مغزی ۳۸ بزرگسال بعد از مصرف گلوکز با روش تصویربرداری تشدید مغناطیسی عملکردی (fMRI) بررسی گردید. در این مطالعه هم فعالیت بیشتر همان ناحیه مشاهده شد.
یکی از نتایج غیرمنتظره این بود که پاسخ مغز در سمت چپ این ناحیه خیلی قویتر از سمت راست بود. علت این تفاوت هنوز معلوم نیست و پژوهشگران قصد دارند آنرا در مطالعات بعدی بررسی نمایند.
آیا میتوان با این کشف عادت های غذایی را تغییر داد؟ این یافته ها امکان دارد در آینده به توسعه روش هایی برای تغییر ترجیحات غذایی کمک کنند. به عنوان نمونه، داروهای گروه GLP-1 که بر اشتها و رفتار غذایی تاثیر می گذارند، یکی از زمینه های مورد توجه محققان هستند.
بااین حال، تیم تحقیقاتی هنوز تأثیر این داروها بر مسیر دوپامین شناسایی شده را بررسی نکرده است. بدین سبب این احتمال که داروهای GLP-1 با تضعیف سیگنال های پاداش ناشی از ورود مواد مغذی به روده، علاقه افراد به بعضی غذاها را کاهش دهند، فعلا یک فرضیه است.
نتایج این تحقیق در چهارم نوامبر ۲۰۲۶ در مجله علمی Nature انتشار یافته است. بر مبنای گزارشی که دانشگاه کالیفرنیا در سان فرانسیسکو از این تحقیق ارایه کرده و وب سایت ScienceDaily آنرا منتشر نموده است، این کشف نشان داده است ترجیحات غذایی ما فقط محصول تجربه چشایی نیستند و پیام هایی که بعد از خوردن غذا از دستگاه گوارش به مغز می رسند هم در تشکیل آنها نقش دارند.


منبع:

5.0 / 5
4
1405/08/25
12:00:56
تگهای خبر: آینده , دارو , دستگاه , سایت
X
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۹ بعلاوه ۳
لینک دوستان آزمایشگاه رادین
پربیننده ترین ها

پربحث ترین ها

جدیدترین ها

آزمایشگاه رادین